De overgang van theorie naar praktijk
Toen Luna Roep begon aan haar coschappen, voelde dat als een grote stap. Na jaren theorie en collegebanken stond ze ineens in het ziekenhuis, midden in de praktijk. Ze was goed voorbereid vanuit haar opleiding, maar merkte al snel: dit is anders dan alles wat ze tot nu toe kende.“De sfeer in het ziekenhuis is zó anders dan tijdens de bachelor. Dat voel je pas als je er dan staat in je eerste week.”
Ook dacht ze dat ze ongeveer wist wat haar te wachten stond. Toch bleek de overgang van studie naar praktijk groter dan verwacht. Niet alleen het medische werk was nieuw, ook de ongeschreven regels binnen het ziekenhuis.
“Je leert aanvoelen wanneer je vragen stelt, wanneer je initiatief neemt en hoe je laat zien dat je gemotiveerd bent. Je groeit er eigenlijk elke week een beetje verder in.”
Wat vind je zwaar aan de coschappen?
Wat Luna het meest onderschat had, was hoe vaak ze opnieuw moest starten. Nieuwe afdelingen, nieuwe artsen, nieuwe verwachtingen.“Soms begon ik zes weken achter elkaar elke maandag op een andere afdeling. Dan sta je continu ‘aan’: enthousiast, assertief, leergierig. Je wilt natuurlijk elke keer die goede eerste indruk achterlaten. Dat is intens, maar het heeft me ook geleerd om snel te schakelen en mij aan te passen.”
Die constante alertheid kost energie. Zeker omdat coschappen niet stoppen aan het einde van de werkdag. Deadlines, voorbereidingen en soms bijbanen lopen gewoon door.
“Probeer maar eens uit te leggen aan vrienden buiten de geneeskunde hoe intens dit is. Zij lopen ook stage, maar niet elke week in een compleet nieuwe omgeving.”
De eenzaamheid van een eerste coschap
Tijdens haar eerste coschap werd Luna intern geplaatst, verder van huis. Overdag liep ze mee op de afdeling, ’s avonds zat ze alleen in een appartement. Dat maakte de start soms eenzaam. Niet omdat mensen onvriendelijk waren, maar omdat iedereen druk was.“Geen enkele arts vroeg in die eerste week hoe ik het vond of hoe het met mij ging. Je denkt dan: beseft iemand dat ik hier alleen zit, drie uur van huis. Dat was zeker even wennen, maar het leerde me ook hoe belangrijk het is om zelf verbinding te zoeken.”
Feedback als onderdeel van groeien
Feedback krijgen was in het begin soms confronterend, maar Luna leerde het steeds meer te zien als onderdeel van haar ontwikkeling.“Ik besefte: ik ben hier om te leren. Als ik het al allemaal kon, was ik geen coassistent meer geweest.”
Door feedback los te koppelen van haar persoon, groeide haar zelfvertrouwen.
“Het helpt je om sneller beter te worden.”
Toen de coschappen vorderden, merkte Luna hoe zwaar de combinatie van lange dagen, studie en onzekerheid kon zijn.
“In het eerste jaar liep ik tegen een muur aan.”
Ze besloot hulp te zoeken en schakelde zelf een coach in.
“Je hoeft dit niet alleen te dragen. Praten helpt. Met mede coassistenten, met vrienden, met iemand van buiten in mijn geval.”
Twijfels horen erbij
Al tijdens haar coschappen begon Luna na te denken over de toekomst. Over vervolgstappen, keuzes en onzekerheden.“Die twijfels laten ook zien dat je bewust bezig bent met je loopbaan.”
Gesprekken met artsen die open waren over hun eigen loopbaan pad gaven haar meer rust en vertrouwen.
“Iedereen zoekt en twijfelt. Dat is geruststellend.”
Tip voor de coschappen van coassistent Luna
Voor studenten bij wie het eerste coschap eraan komt, heeft Luna één duidelijke boodschap: het mag spannend zijn. Het hoeft niet meteen perfect te zijn.“Zenuwen horen erbij. Twijfels ook. Geef jezelf de tijd om te groeien.”
Coschappen zijn intens en soms zwaar, maar ook leerzaam en waardevol. Zolang je jezelf niet uit het oog verliest.
“Je leert niet alleen het vak, maar ook jezelf beter kennen. En dat neem je de rest van je loopbaan mee.”
Kijk voor meer tips op https://www.vvaa.nl/student/blogs/haal-alles-uit-je-coschappen